Cursus & Workshop Macramé

Beste Macramé Lovers!

De zomer is bijna voorbij en  het nieuwe schooljaar is alweer begonnen... Hoog tijd voor een nieuw cursus/workshop aanbod! Op zondag 22 september begint dan ook de Cursus Thread it! Dat is een professionele cursus Macramé sieraden maken waarin ik jullie de fijne kneepjes van het vak leer. De cursus bestaat uit 10 lessen van 2 uur waarin we iedere les een andere techniek behandelen. Je zult versteld staan van wat je zelf kan ontwerpen en maken!

Wil je geen volledige cursus volgen, dan kan je ook kiezen om een workshop te doen. Dit is een 5 uur durende intensieve les waarin je de belangrijkste knoop leert voor het maken van brede armbanden en het inleggen van stenen. De eerst-volgende workshop zal plaatsvinden op zondag 15 september tussen 11.00 en 16.30.

Macramé is een oude knooptechniek die veel wordt gebruikt door Zuid-Amerikaanse kunstenaars. Macramé helpt je mooie sieraden en decoratieve objecten te maken met behulp van fijne draden en kralen. Ik heb deze techniek geleerd tijdens mijn 2 jarige reis door Zuid- en Midden-Amerika, waar ik op straat en in vele ateliers heb mogen werken met kunstenaars en sieraden-makers. Nu terug in Amsterdam ben ik bezig met het oprichten van mijn eigen merk onder de naam "Lua Maluka".

In 2012 heb ik op een festival in Zwitserland gestaan om daar een workshop-reeks te geven. In Zwitserland heb ik gemerkt dat er veel vraag is naar deze oude techniek die weer in de mode begint te komen. Terug in Nederland ben ik begonnen met het geven van workshops en cursussen. Dit was een groot succes, vandaar dat ik nu de cursus Thread it! nogmaals aanbied!

Lesprogramma
De cursus:

Les 1              Inleiding in Macramé en de vier-knoop.

Les 2              Variaties op de vier-knoop.

Les 3              Droomvangers

Les 4              Brede armbanden maken

Les 5              Cordon knoop

Les 6              Variaties op de cordon knoop

Les 7              Oorbellen maken

Les 8              Ketting maken 1

Les 9              Ketting maken 2

Les 10             Uitloop en vragen

De workshop:

11.00 - 13.30      Cordon knoop/brede armbanden maken

13.30 - 14.00      Pauze (lunch zelf meenemen)

14.00 - 16.30      Steen inleggen

Tijden en data

De cursus is elke week op zondag van 12.00 tot 14.00. Waarbij zondag 22 september de eerste les is en zondag 24 november de laatste.

De workshop zal plaatsvinden op zondag 15 september tussen 11.00 en 16.30.

Locatie

Carolina MacGillavrylaan 792

1098XC Amsterdam

Kosten

Cursus:

Het lesgeld voor de gehele cursus bedraagt €250,- en is inclusief het gebruik van gereedschap, thee en/of koffie. Daarnaast krijgt iedere deelnemer een pakket met basis materialen zoals klem, klembord, 3 rollen draad, aansteker, schaartje, zakje kralen en 2 stenen.

Het lesgeld kan in 1, 2 of 4 termijnen worden betaald. Degene die het lesgeld in 1 termijn betaald krijgt een extra pakketje met materiaal.

Betalen kan via Paypal of contant.

Workshop:

De kosten voor de cursus bedraagt €75,- en is inclussief het gebruik van gereedschap, thee en/of koffie. Daarnaast krijgt iedere deelnemer een materialen om mee naar huis te nemen, zoals klem, klembord, 1 rol draad, aansteker, schaartje en 1 steen. 

Betalen kan alleen via PayPal.

Inschrijven

Wil je je inschrijven voor de cursus of de workshop? Stuur dan vóór maandag 9 september een mail naar info@LuaMaluka.com 

Graag onder vermelding van je:

- Naam,

- Adresgegevens, 

- Telefoonnummer 

- (Het aantal termijnen waarin je wil betalen.) 

Nadat je een ontvangstbevestiging hebt ontvangen en het (eerste)lesgeld is overgemaakt ben je officieel ingeschreven.

De cursus/workshop gaat door bij min. 2 inschrijvingen. Max. 5 mensen kunnen meedoen.

Groetjes

Human Rationality, Where Can I Find It?

I once knew a place

Born out of a great sigh

A balloon of blues and greens

Dancing in an endless night

A place of riches in heights and depths

With more colours than the eye could see

And more melodies than the ear could hear

All was part of one big cycle

Short or tall it did not matter

Without the first there was no latter

Every choice summed up to form the present

Make the right ones

And the future would be pleasant

-

I live in a world as part of a species…

Homo sapiens, rational men, we call ourselves, but are we really? We are the only species on earth that has a conscious of its actions and that can reflect upon them, but what good does this knowledge do us if we do not know how to use it? Every living thing on earth, whether it’s a plant or an animal, aims for survival of its race. Supposedly, so do we, but our actions speak differently. You tell me, is it rational to value money more than anything? Is it rational to artificially divide up a world that is interconnected? And is it rational to act as if we are superior to everything while we are just as dependent as everything as anything else?

There are 870 million people on earth going to bed hungry every day¹. This is because they lack money, not because the human race lacks resources. Actually, it’s quite the contrary, we produce such a big amount of food that we can afford to waste up to 50% of the food produced for human consumption²; this means that we could feed all the hungry and still have food left to waste. But yes, it is much more rational to pay for your food and if you can’t, well, you probably deserve to die. There are people not being treated for diseases that can be cured, just because they cannot pay their hospital bills. I know kids that want to go to university and might never do so, because they don’t have enough money to pay for their education. People lose their houses exactly for the same reason and we still consider ourselves rational? In pursuit of money we are destroying what is really important. We are depleting our resources, just because more money is earned when we consume, waste and continue consuming. Moreover, we are polluting the planet, not due to the fact that we lack knowledge, but because we find it is too expensive to take care of it. Money plays such an important role in modern society that we tend to forget the true value of things.

It is well known that the earth we live on is one ecosystem in which everything is interconnected, but yet we still continue to divide up land artificially. What good does it bring us to have different morals and laws across the planet? Isn’t it well known that clean air, water and food are most important for our survival and that your actions in the south influence me in the north as well? Since we are all so dependent of the earth’s resources and of each other, what gives you more right to live than me? How come it is possible that a country can deny people from crossing a border just because of their nationality? Aren’t we all human? For our race to survive and develop itself we need to do it all together, not just because it is morally right, but because the planet we live on is obliging us to. And if we are as rational as we claim to be aren’t we then supposed to reflect on our actions in order to have more knowledge in the future? And what good is knowledge if we decide not to use it?

I live in a world, which I do not understand.

But I keep hoping for it to become more rational.

-

I once knew a place

Where the wrong paths were taken

Where all was connected

And division man made

Where the lifeless were loved

And the living forgotten

Where everybody was born equal

But none were given the same chances

Where the promise of a better afterlife prevailed

Allowing suppression in the present day

Where symptoms were treated

But causes never cured

Where frugality was needed

But squander was common

Where knowledge was abundant

But use of it lacked

I once knew a place

Where we judged

But failed to act

I once knew a place

But that place

It is no more

References

¹Food and Agricultural Organisation. (2012). The State of Food Insecurity in The World

2012. Retrieved from http://www.fao.org/infographics/pdf/FAO-infographic-SOFI-2012-en.pdf

²Parfitt, J., Barthel, M., & Macnaughton, S. (2010). Food Waste Within Food Supply

Chains: Quantification and potential for change to 2050. Biological Sciences, 365(1554), 3065-3068.

I do not know

Am I where I want to be?
I do not know.
I like it where I am,
But do I want to be here?
I do not know.
Do I prefer to be some place else?
I am not sure.
But why do I have the feeling that
I am trying to prove myself
to a world I would not want to be a part of?
I do not know.

Some of my work

Here is the latest update on my hair status

I tried not washing my hair with shampoo for a period of 4 months in the hope that I could live more "naturally".

It didn't work. 

My hair looked greasy and it was very difficult to brush. 

So I am glad to report I started using shampoo again a few weeks ago and my hair is back to its normal shiny and grease-free status :D

Though my experiment failed I have to say that I'm glad I tried...

Natural or just dirty?

I read that there are people who don't wash their hair...
Not the way "normal" people do anyway.
There are people who believe that our hair can clean itself.
There are people who believe that if you let nature take it's coarse it will all work out.
There are people who don't use shampoo and just wash their hair with water...

I became one of those people 4weeks ago...

It's an experiment that I' am doing.
And I must say that it's difficult.
My hair is greasy.
Very greasy.

I looked it up on internet, and they say it's normal...
It's part of the first stage.
They say my hair has to get used to the fact that there is no more shampoo to do the work for it...

I sure hope so.
I will try until mid February and keep you posted.

Een heerlijke kerstnacht

Aangekomen op de terminal in Cusco raken we aan de praat met een Duitse. Samen nemen we de taxi naar het centrum, Plaza de Armas, zoals elk plein in elke stad heet. Daar aangekomen om 5 uur 's ochtends zien we een drukte van jewelste. Er waren heel veel mensen als sardientjes vlakbij het plein aan het slapen. Sommigen werden net wakker. Op het plein aangekomen begreep ik het; dit waren de marktlui die allemaal een kraampje op het plein hadden.

Voor we in Cusco aankwamen hadden Lua en ik geen kerstgevoel. Maar op dit plein veranderde dat direct. Lichtjes, kerstverziering, muziek en kraampjes die opgezet werden. Snel liepen we al naar een hostel waarvan we het adres hadden gekregen van Nacho, een mede reiziger die we in Brazilie hebben ontmoet. In de hostel hebben we een kamer met de Duitse Charlotte gedeeld. Het was 10 Sol per nacht per persoon. Dat is zo'n 3 euro en erg goedkoop.


Ik heb de camera gepakt en ben gelijk naar buiten gelopen, omdat de zon aan het opkomen was en dat altijd een goed moment is om mooie foto's te maken. Op het plein raakte ik al schietend aan de praat met de locals die hun kraampjes aan het opzetten waren. 1 ervan is in mijn geheugen gegrieft. Javier, de metaalbewerker die kunst maakt uit schroot. Hij had grote en kleine beelden op zijn kraam staan die voornamelijk uit metaal gemaakt waren en tot in de details bewerkt. Prachtig was het.

Net nadat ik Javier en zijn beelden verlaat kom ik Lua tegen die met ontbijt mijn kant op komt lopen. Joepie! Love my girl! Ze zeggen dat liefde door de maag gaat en ik ben het er helemaal mee eens.

We hebben samen nog een rondje om het plein gelopen terwijl de opbouw van de kerstmarkt nog in volle gang was. De vermoeidheid van de busreis afgelopen nacht sloeg toe, dus we hebben besloten om een dutje te doen om daarna zelf de markt op te gaan met onze spulletjes.

Geen idee hoelaat we wakker werden maar het was nog vroeg. Op de markt hebben we een plekje gevonden waar ik kon spelen en waar er ruimte was voor onze sieraden. Net een leuk koppeltje leren kennen die naast ons kwam zitten toen de eigenaar van ons perseelnummer ten tonele kwam. Dus opkrassen en opzoek naar het volgende plekje. Ik had trouwens wel al wat centen verdient met het spelen.

Het was lastig om een nieuw plekje te vinden want er werd lokale kerstmuziek afgespeeld waardoor mijn instrument, de HAPI, niet tot zijn recht kwam. Na wat zoeken kwamen we gelukkig weer een ruimte tegen zonder eigenaar. Spullen uitgestald, wierookje aangedaan en lekker spelen. Lua verkocht wat sieraden en voorbijgangers gooiden wat centjes in mijn muts.

Later in de middag begon het te regenen en verhuisden we naar een overdekte doorgang. Daar vloeiden de centen helaas minder rijkelijk en ook Lua verkocht minder. Kort daarna zijn we maar gestopt en terug naar de hostel gegaan. Bij elkaar hebben we toch nog wat overnachtingen verdient.

Lekker uitgerust in de hostel om 's avonds uitgebreid uit eten te gaan. We gingen eerst een klein rondje lopen om wat meer van het centrum te zien. We liepen langs een winkeltje die er leuk uitzag dus we stopten even om wat rond te neuzen. Een relaxte gast die in de deuropening stond zei "pase", als in kom binnen waarop hij iets in de trend zei van "que buscan, todo es possible..." Er was dus wiet te koop. Eerst moest ik 3 verdiepingen omhoog om vervolgens belachelijk hoge prijzen te horen te krijgen. Paste niet in ons bugdet... Geen wiet dus met Kerst.

In plaats daarvan hebben we maar een cocktail gedaan in een of andere trendy bar en daarna zijn we heerlijk gaan eten. Voorgerecht, hoofdgerecht (voor lua was dit gerosterde cavia, tipisch peruaans) en een flesje roze cava. We zaten zo vol dat er geen toetje of koffie meer in kon.

Toen we tipsy en vol naar onze hostel waggelden kwamen we langs een gast die fluistere: "Amigo coca, marija, acido?" De kerstman gundo ons blijkbaar wel een lekker jointje, want voor minder dan een tientje hebben we heerlijke wiet bemachtigd.

Terug in onze kamer vind ik op het kastje een tekening van een kerstboom met eronder een pakketje met mijn naam erop. Een leuke broek van de kerstman gekregen! Na het passen heb ik een wietje gedraaid en met Lua opgerookt toen we opeens heel veel geknal hoorden van vuurwerk. Ik kijk Lua vragend aan en die zegt "Ja, ik heb je helemaal niet verteld hoe ze kerst vieren in Zuid-Amerika! Het is hier heel normaal om veel vuurwerk af te steken en iedereen gaat da straat op."


In onze hostel konden we wat verdiepingen omhoog, waar we een mooi uitzicht hadden over de stad die op verschillende berghellingen verspreid ligt. Er waren overal knallen en kleurtjes. Ik heb er samen met mijn vrouwtje naar gekeken, het was een mooi spektakel.

Ongeveer een half uur later, toen het vuurwerk minder was, besloten we naar een barretje te gaan waar we over hadden gelezen en die Javier (de metaalkunstenaar) ons ook al had aangeraden.

Ukuku's bar was vrijwel leeg en de dansvloer was iets te fel verlicht dus besloten we een tafeltje te pakken, de stoelen opzij te schuiven en daar lekker te dansen op de vele verschillende muziekstijlen die door de dj gedraaid werden. Ik heb een Pisco sour gedronken die mijn keel wegbrandde door het hoge zuurgehalte.
En "Could you be loved" van Bob Marley liet me bijna exploderen van liefde voor alles en iedereen.

Even later zijn we naar een andere bar gegaan om daar de sfeer te proeven. Ik ben gelijk naar de bar gelopen en heb daar een cocktail besteld "Maakt niet uit welke, als hij maar zoet is!". Het werd een Pina Colada. Ik vond het allemaal prima zolang ik mijn keel maar kon blussen... Door de muziek konden mijn benen niet stil blijven, voor ik het wist stond ik weer te dansen. Dit keer in mijn eentje... Heb vaak het gevoel dat mensen niet durven.

Ik heb lol gehad met Lua, praten, dansen, knuffelen, maar zoals meestal is mijn liefje vrij snel moe en besluit ze zittend in slaap te vallen. Ik heb haar maar mee naar huis genomen waar we in elkaars armen in een 1 persoonsbed in slaap zijn gevallen.

Wat een heerlijke kerstnacht.